Title: ไลน์ (line) 
Author: Nunsalam304
Fandom : Kuroko no Basket 
Paring : Momoi Satsuki (♂️) x Aida Riko (♂️) 
Rating : PG
Note :   ดูรูปก่อนอ่านค่ะ อยากให้เห็นลักษณะ สายซี ของทั้งสองคน 
เราหาเครดิตไม่เจอ  เพราะลิงค์มา 
เลยหาชื่อเจ้าของคนวาดจริง ๆ ไม่เจอถ้าใครผ่านมาเจอทราบ 
รบกวนบอกด้วยนะคะ 

 Momoi Satsuki (♂️) 
 https://pbs.twimg.com/media/BH3EcrsCEAA0fnl.jpg 
 Aida Riko (♂️)  
 https://static.zerochan.net/Aida.Riko.full.1227909.jpg 

ช่วงนี้เป็นช่วงที่ใบไม้บนต้นไม้เริ่มเปลี่ยนจากสีเขียว เป็นสีเหลือง สีส้ม สีแดง 
เป็นสีสันที่แต่งแต้มขึ้นเองโดยธรรมชาติ ใบไม้บางส่วนยังติดอยู่ที่กิ่งของต้นไม้ 
บางส่วนก็เริ่มหลุดร่วง พริ้วไหวไปตามสายลม ก่อนตกลงสู่พื้นดิน 
ส่วนอากาศที่เคยร้อนก็เริ่มจะเย็น เพราะอุณหภูมิเริ่มลดต่ำ
หนุ่มน้อยร่างสมส่วนผมสีน้ำตาลอ่อนซอยสั้นมีกิ๊ปหนีบผมหน้าที่ยาวกว่าไว้ 
อยู่ในชุดเสื้อยืดแขนสั้นลายหมีที่เขียนคำว่า KUMA พื้นเสื้อสีแดงเลือดหมู 
ด้านนอกก็สวมใส่โค้ทตัวยาวครึ่งเข่าสีน้ำตาลเข้มทับอีกที กันลมเย็น ๆ 
ที่พัดมากระทบผิวของตัวเองในช่วงฤดูที่อากาศเริ่มเย็นแบบนี้ 
กางเกงยีนส์ขายาวที่สวมอยู่ก็บงบอกว่าผ่านการใช้งานมานาน
ดูจากผ้ายีนส์สีน้ำเงินที่เริ่มซีด รองเท้าที่สวมก็เป็นรองเท้ากีฬาคู่ใจที่ใช้ประจำ 
เจ้าของของมันกำลังเดินไปที่ป้ายรถเมล์แถวบ้าน เพื่อต่อรถไปยัง สถานีรถไฟชินจูกุ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
‘ท่าทางจะเป็นพวกอ่านภาษาคนไม่รู้เรื่อง’
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
สิ่งที่ร่างสมส่วนคิดในขณะที่ตัวเองกำลังเดินเข้าไปใน 
สถานีรถไฟและบังเอิญเห็น หนุ่มตัวสูงผมชมพูยาวละต้นคอ
ยืนอยู่ตรงด้านในสถานี ระหว่างที่กั้นทางเข้า และดูเหมือนเจ้าตัวจะเห็นตนแล้ว
ถึงได้ยกแขนขึ้นสองข้างขึ้นสุดแขนโบกไขว้กันไปมาทักทาย 

'โมโม นายสายตาดีเกินไป คนเยอะขนาดนี้ ยังจะเห็นอีก'


ส่วนที่ตัวเราเองเห็นโมโมก่อนเช่นกัน ไม่ใช่ว่าสายตาดีอะไรหรอก 
แค่สีผมมันโดดเด่นเกินไปกับความสูงของเจ้าตัว 
นี่ไม่วายไอ้หัวชมพูยังตะโกนเรียกด้วย
 
 
“โอ๊สสสสสสสสส ไอดะ!! ทางนี้ ทางนี้ ไอดะะะะะะ ทางงงงงงงงงงงนี้!!”
 
 
 
เพราะความอายที่มีไอ้บ้าแบบเจ้าโมโม มาตะโกนเรียกท่ามกลางฝูงชนเยอะขนาดนี้
เลยต้องรีบหยิบบัตรรถไฟออกมา ไปแตะตรงที่หน้าจอสัญญาณทางออกที่อยู่ด้านขวา
วิเดียวสัญญาณให้ผ่านขึ้น ไอดะก็รีบเดินจ้ำ ๆ เข้าไปหา
ก่อนจะเขย่งเท้าขึ้นเพราะความสูงที่แตกต่างกัน เอามือปิดปากไอ้คนตะโกนซะ

“เงียบได้แล้ว! จะตะโกนอะไรมากมาย และบอกกี่ครั้งแล้วให้เรียกว่า รุ่นพี่น่ะ!”

จุ๊บ~♥

“เฮ้ย!! ทำบ้าไรเนี้ย” เพราะจู่ ๆ ก็โดนโมโมจุ๊บมือแบบกะทันหัน 
อารามตกใจรีบดึงมือกลับ เดินถอยหลังออกมาหน่อย พร้อมด่าไปในตัว 
ด้วยใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ
“ฮะ ๆ แค่จุ๊บมือเองทำไมต้องตกใจด้วย”
“ไม่ตกใจก็บ้าสิ! แล้วนี่ ทำไมนายมารอตรงนี้ เราคุยกันทางไลน์แล้วนี่ 
ว่าเจอกันหน้าลานไซตามะซุปเปอร์อารีน่าไม่ใช่เหรอ”
“ก็ใช่ แต่ฉันอยากไปกับไอดะนี่นา” ไม่พูดเปล่า จะทำท่าทางมากอดด้วย 
คำว่ารุ่นพี่ที่ควรจะใส่ไปด้วยก็ไม่มี เพราะไหวตัวทันไอดะก็เลยรีบหลบ
“หยุดบ้าได้แล้ว ไปรอรถไฟซะทีเถอะ เดี๋ยวรถไฟก็มาพอดี” รีบพูดแล้วรีบเดินหนี
“ ไอดะรอด้วยสิ เดี๋ยวหลงทางหรอก”
“ ไม่หลงทางหรอกเฟ้ย!!”
 
 
 
 
 
 
 
 
ใช่ มันไม่หลงทางหรอก
 
 
 
 
 
 
 
 
 
แต่คนเยอะเป็นบ้าเลยแฮะ
 
 
 
 
 
เพราะวันนี้เป็นวันเสาร์ วันที่คนส่วนใหญ่หยุดกันพักผ่อนไปเที่ยว 
ประเด็นอีกอย่างคือวันนี้มีแข่งบาสโชว์ของทีมจากต่างประเทศอย่าง โอกลาโฮม่า ซิตี้
ธันเดอร์ กับ ไมอามี่ ฮีต คนที่ชอบบาสเกตบอล และยิ่งเป็นทีมดัง ๆ แบบนี้ 
ก็พากันไปดู การเดินทางของแต่ละคนก็แตกต่างกัน เดินทางโดยรถยนต์ 
รถเมล์ หรือรถไฟ อย่างที่เราสองคนเลือกไปคืออย่างหลัง 
และจากที่เห็นก็มีคนใส่เสื้อทีมที่ตัวเองชอบอยู่จำนวนไม่น้อยอยู่ในขบวนรถไฟ 
การไปโดยรถไฟแบบนี้จากโตเกียวไปไซตามะ ต้องใช้เวลา 1 ชม. 
ในการเดินทาง แต่สถานการณ์น่าอายที่เป็นอยู่ตอนนี้ 
ใครมันจะไปคิดว่าจะเกิดขึ้นด้วยล่ะ
 
 
 
ภายในขบวนรถไฟ เพราะคนเยอะและเบียดกันมาก 
ทำให้เราสองคนยืนกันลำบากพอสมควร หวงที่จับคนอื่น ๆ ก็ยื่นมือจับกันไปหมด 
โมโมก็เลยจัดการโดยการจะเป็นหลักยึดให้จับ จะได้ไปล้มกันไป 
ตอนนี้เราสองคนเลยต้องมาอยู่ชิดผนังภายในรถไฟ 
โดยมีโมโมยืนอยู่ด้านหน้ายืดแขนสองขามายันผนังกันตัวเราเอาไว้ 
และเพราะโมโมสูง 183 cm ตัวเราสูงแค่ 168 cm ทำให้อยู่แค่ช่วงอกของโมโมเอง 
ระยะห่างระหว่างเราสองคน มันจึงใกล้กว่าปกติ 
จนได้กลิ่นน้ำหอมที่โมโมฉีดใส่ตัวมาชัดเจนขึ้น จนทำให้รู้สึกเขิน 
เพียงได้กลิ่นของคนตรงหน้าใกล้ๆ แบบนี้
โมโมใส่เสื้อยืดแขนยาวสีเทาคอวีตัวเดียว สวมกางเกงยีนส์ขายาวสีดำ 
รองเท้าบูทสีน้ำตาลเข้ม เรื่องการแต่งกายช่างมันเถอะ 
กล้ามอกที่เห็นผ่านเนื้อผ้านี่มันอะไร น่าอิจฉา!! และนี่มันไม่ใช่การ์ตูนสาวน้อยนะ!


“นายจับแขนฉันไว้ก็ได้นะไอดะ หรือจับเอวก็ได้ฉันไม่ถือ”
 โมโมพูดไปยิ้มไป เพราะนี่มันสถานการณ์ที่ดีสุด ๆ ไปเลย ขอบคุณสวรรค์
“ไม่ล่ะ จับแขนก็พอ และหน้านายน่ะไม่ต้องเข้าใกล้ฉันมากก็ได้”
 ไอดะพูดไปก็อายหน้าแดง สถานการณ์แบบนี้ 
อันตรายต่อหัวใจตัวเองมากเลยนะ มากถึงมากที่สุดด้วย
 
 
 
 
 
 
โมโมก้มมองดูใบหน้าของคนตรงหน้าที่แดงจนเป็นลูกตำลึงสุกอยู่แล้ว
ด้วยความเอ็นดูแล้วคิดในใจ
‘ไอดะนี่ ตอนเขินน่ารักสุดๆ ไปเลย อยากจุ๊บปากชะมัดเลยแหะ 
แต่คงโดนต่อยกลับมาชัวร์ …… 1 ชม. สำหรับเขามันน้อยไป 
ถ้าอยู่แบบนี้ไปนานๆ ก็ดีสิ’
 
ไอดะเงยหน้ามองคนตรงหน้าไม่รู้คิดอะไรอยู่ถึง ยิ้มอยู่ได้แบบนั้น 
ก่อนจะคิดขึ้นมาว่า
‘1 ชม. มันนานไป ยิ่งเจอแบบนี้ เหมือนนานเป็น 2 เท่า 
รู้งี้นัดกับพ่อให้ขับรถ รับ/ส่ง ยังดีกว่า อย่างน้อยก็มีคนกันไอ้คนมือไว ปากไว ล่ะ’ 

---------------
contact me :