Title : Chocolate Cake
Author: Nunsalam304
Fandom : Kuroko no Basket
Paring : Murasakibara Atsushi x Kiyoshi Teppei ( Murakiyo )
Rating : PG-17
Note : อ่า ย้ำอีกทีก็ น่าจะเป็น PG-17 นะคะ เหะ ๆ
เนื้อเรื่องประมาณว่ายังเป็นช่วงที่ทั้งสองคนยังเรียนอยู่ค่ะ เป็นแฟนกัน
คิโยชิยังอยู่โตเกียว มุคคุงก็อยู่อากิตะ //มโนไปค่ะ มโนทั้งนั้น
xxxx/02/07
‘อืม……. จะซื้อแบบไหนให้ดีล่ะเนี้ย’
หนุ่มร่างสูงผมสีน้ำตาลเข้ม
เรียวคิ้วหนาเหนือดวงตาขมวดเข้านิด ๆ อย่างใช้ความคิด
ขณะกำลังยืนก้มมองดูขนมเค้กที่มีอยู่หลากหลายแบบในตู้โชว์
ภายในห้างสรรพสินค้าตรงแผนกขนมหวาน
ดวงตาสีน้ำตาลเข้มกวาดสายตามองดูขนมเค้กไปเรื่อย ๆ ตามตู้โชว์เค้กเหล่านั้น
และก็คิดไม่ตกซะทีว่าจะเลือกแบบไหน
เพราะที่วาง ๆ ให้เห็นอยู่นี้ รูปร่างและสีสัน ก็ดูน่าทานไปหมด
ที่ต้องคิดเยอะขนาดนี้เพราะคนที่คิโยชิอยากจะซื้อไปให้เป็นคนที่
ทานของพวกนี้ออกจะบ่อย
เรียกว่า เป็นชีวิตประจำวันเลยถึงจะถูกต้องกว่า
‘ ของกินที่เป็นขนมหวานอัตสึชิไม่เบื่อหรอก จะซื้อแบบไหนไปก็คงจะกิน
ถึงเดินมาแผนกขนมนี้ก่อน แต่….ขึ้นชื่อว่า คนรัก
ในวันพิเศษอย่างวาเลนไทน์ ก็อยากให้อะไรพิเศษ หรือทำอะไรพิเศษให้
แต่มันจะดูแย่..อีกหรือเปล่า..สำหรับคนที่ตนจะให้ของ
เพราะปีแรกของวาเลนไทน์ของเราสองคนนั้น เคยซื้อเสื้อยืดคู่รัก
พื้นผ้าสีชมพูอ่อนลายตรงกลางเป็นรูปหน้าคุณหมีเขียนว่า KUMA
ก็เห็นมันน่ารักดี แต่พออัตสึชิเห็นก็ทำหน้าเอือมระอาใส่
แล้วติว่า "เซนต์ในการเลือกของขวัญ ของคิโยชิแย่ชะมัด"
ถึงจะบ่นอะไรแบบนั้นแต่ก็ยอมใส่คู่กันเวลาไปเที่ยวด้วยกันอยู่ดี
ตั้งแต่นั้น มันก็เลยเป็นปมอ่อน ๆ ในการเลือกของยังไงก็ไม่รู้ '
เพราะใช้เวลาดูเค้กอยู่นานพอสมควรแต่ก็ตัดสินใจไม่ได้อยู่ดี
และเห็นว่ายังไงเหลือเวลาอีกหลายวันกว่าจะวันวาเลนไทน์
คิโยชิจึงเลือกที่จะเดินออกมาจากแผนกขนมหวานในซุปเปอร์ชั้นล่างสุด
ไปดูอย่างอื่นบ้าง ร่างสูงเดินไปทางบันไดเลื่อนเพื่อขึ้นไปชั้นบนในหัวก็ยังคิด
เรื่องของขวัญหรือสิ่งที่อยากจะทำให้คนรักของตัวเองอยู่ตลอด
สาวเท้าเดินมาเรื่อยจนมาถึงชั้น 2 โดยใช้บันไดเลื่อน
ร่างสูงเดินไปคิดไป เดินไปคิดไป
สายตาก็มาสะดุดกับป้ายโลโก้อักษรสีขาวพื้นหลังสีแดงเลือดหมู
เป็นร้านที่มีของค่อนข้างเยอะ แต่การจัดวางของที่ดูเรียบร้อย และเรียบง่าย
ทำให้ดูโล่งสบายตา ตามแบบฉบับของร้านนี้
และเดือนนี้เป็นเดือนแห่งความรัก
จึงมีแคมเปญพิเศษของทางร้านจัดให้กับคู่รักโดยเฉพาะ
ถึงกับทำให้คิโยชิที่กำลังยืนอ่านป้ายโฆษณาแคมเปญนั้น
ยิ้มกว้างออกมา ก่อนที่จะเดินไปที่เคาเตอร์แคชเชียร์
“สวัสดีครับ คือผม………”
xxxx/02/13
เวลา 22 ทุ่ม 30 นาที
แกร๊ก
แอ๊ด….ปัง
เสียงไขประตูมาพร้อมกับ เสียง เปิด-ปิดประตูดังขึ้นภายในอพาร์ทเม้นท์
ทำให้ร่างสูงผมสีน้ำตาลเข้มเจ้าของห้องที่กำลังทำอะไรอยู่ภายในครัวสะดุ้งนิด ๆ
เงยหน้าขึ้นจากชามสแตนเลสที่มือซ้ายจับขอบชามอยู่
ที่ข้างในใส่ช็อกโกแลตที่มีส่วนผสมต่าง ๆ ที่เหลวแล้ว
จากการใช้เครื่องตีผสมอาหารไปเมื่อครู่ มือขวาจับด้ามไม้พายทำขนม
ถือค้างคาจากที่กำลังคนช็อกโกแลตเหลวในชามอยู่
‘เอ๊ะ? เราอยู่คนเดียว ทำไมมีเสียงเปิด-ปิดประตูล่ะ? หรือเสียงข้างห้อง?
คนที่มีกุญแจห้องก็มีแต่ตัวเราเอง กับ………อัตสึชิ
อืมๆ……..อัตสึชิ…………..อัตสึชิ…………’
‘อัตสึชิ!!!!!!’
เหมือนพึ่งประมวลผลในหัวเสร็จคิโยชิรีบสาวเท้าเดินออกจากห้องครัวอย่างรวมเร็ว
ไปที่ทางเดิน เป้าหมายตรงประตูทางเข้าอาร์ทเม้นท์ อารามตกใจของเจ้าตัว
ดันเดินออกมาทั้ง ๆ ที่ยังสวมใส่ผ้ากันเปื้อนสีชมพูอยู่ พร้อมชามช็อกโกแลต
และไม้พายทำขนมที่คาอยู่ในชาม ติดมือออกมาด้วย
เดินมาถึงทางเดินหน้าประตูคิโยชิก็เห็น
หนุ่มร่างสูงใหญ่ผมสีม่วงกำลังนั่งถอดรองเท้าที่ใส่อยู่ออกเก็บเข้าตู้วางรองเท้า
ข้าง ๆ ตัว มีถุงหูหิ้วใบโตที่บรรจุซองขนมที่เจ้าตัวชอบซื้อกินเต็มไปหมด
‘เปิดเข้ามาเองได้เพราะ กุญแจสำรองที่เคยให้ไว้สินะนี่’
‘หว่า โผล่มาวันนี้ ที่ตั้งใจเซอร์ไพรส์ก็ไม่เซอร์ไพรส์แล้วสิ ‘
คิโยชิคิดแล้วทำหน้าเสียดายออกมาก่อนจะเอ่ย
“อัตสึชิ ทำไมมาวันนี้ล่ะ นัดกันพรุ่งนี้นี่นา”
คิโยชิพูดถามออกมาขณะเดินไปช่วยหยิบถุงหูหิ้วใบโตขึ้นติดมือไปด้วย
ก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าไปที่ห้องรับแขก
แล้ววางชามสแตนเลสและถุงหูหิ้วที่บรรจุขนมไว้ที่โต๊ะรับแขก
มุราซากิบาระที่เดินตามหลังเข้ามาหลังจากล็อคประตูหน้าห้องเรียบร้อย
คนตัวโตไม่ได้ตอบคำถามโดยทันที เดินผ่านตรงไปที่ห้องครัวไปที่ซิงค์ล้างจาน
เปิดก๊อตน้ำล้างมือ ปิดก๊อตน้ำ เช็ดมือให้แห้งแล้วถึงเดินกลับมาที่ห้องรับแขก
เห็นคิโยชิยืนรอคำตอบอยู่
คนตัวโตแค่เดินเข้าไปใกล้คิโยชิแล้วโน้มตัวเข้าหา
เล่นเอาคิโยชิเลิ่กลั่กอย่างตั้งตัวไม่ทัน ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อพาดผ่าน
ต้องรีบยกฝามือขึ้นดันไปที่ไหลทั้งสองข้างของมุราซากิบาระ
"อะ..อะ...อัตสึชิ จะทำอะไรน่ะ!!"
"คิโยชิ ไม่อยากเจอฉันเร็ว ๆ หรือไง" มุราซากิบาระเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงยานคาง
"ห๊ะ!?
“ถามใกล้ขนาดนี้ยังจะมา ห๊ะ อีกนะนาย”
ไม่พูดเปล่าฝามือใหญ่ของคนตัวโต
สัมผัสไปที่แก้มทั้งสองข้างของคิโยชิจับบีบยืดออกยืดเข้าไปมา
"โอ๊ย อัตสึชิ หยุด หยุดดด มันเจ็บนะ หยุดเล่นแก้มฉันได้แล้ว"
คิโยชิร้องบอกพร้อมพยายามใช้ฝามือตัวเอง ตีๆ สลับกับ
พยายามแกะไปที่มือใหญ่ๆ ของมุราซากิบาระไปด้วย
"ตอบมาก่อนสิ ไม่อยากเจอฉันเร็ว ๆ หรือไง"
“กะ..ก็ต้องอยากเจอสิ แต่ฉันอยากทำเซอร์ไพรส์ให้อัตสึชินี่นา”
“หืมมม...เซอร์ไพรส์?” พอได้ยินคำตอบมุราซากิบาระก็หยุดมือที่กำลัง
สนุกกับการได้บีบแก้มของคิโยชิ พร้อมหยุดโน้มตัวยืนตัวตรงเต็มความสูง
กอดอกมองหน้าคิโยชิที่กำลังเอาฝามือคลึงไปที่แก้มตัวเองที่พึ่งผ่านการ
โดนประทุษร้ายเมื่อกี้
“ก็ ฉันกำลังทำขนมเค้กช็อกโกแลตให้นายสำหรับวันวาเลนไทน์
แล้วทางร้านที่ฉันไปซื้อวัตถุดิบทำขนม
เขามีแคปเปญคู่รักด้วย”
พูดจบ คิโยชิก็เดินกลับเข้าไปที่ห้องนอน กลับออกมาพร้อมกล่องกระดาษ
ใส่ของอะไรบางอย่างยื่นให้มุราซากิบาระ ที่เอื้อมมือมารับไปดู
กล่องกระดาษด้านบนเป็นพลาสติกใส ทำให้เห็นว่าภายใน
บรรจุตุ๊กตาหมีขนาดเหมาะมือ 2 ตัว เอาไว้ ตัวหนึ่งสีม่วง
ตรงกลางลำตัวปักตัวอักษรที่ทำจากผ้าเป็นชื่อต้นของเขา
กับอีกตัวเป็นสีชมพูมีชื่อต้นของคนตรงหน้าอยู่กลางลำตัวของตุ๊กตาเช่นกัน
พอมุราซากิบาระเงยหน้ามามองคิโยชิอีกที
สีหน้าหมนๆ และสายตาของคิโยชิ กำลังมองช็อกโกแลตเหลวในชามสแตนเลส
ที่วางอยู่บนโต๊ะรับแขก มุราซากิบาระพึ่งจะมาสังเกตดี ๆ
อีกคนยังสวมผ้ากันเปื้อนสีชมพูอยู่เลยสงสัยเตรียมการไว้เซอร์ไพรส์เต็มที่
ถึงขั้นลงทุนทำของที่ตัวเองก็ไม่ได้ถนัดนักให้
ดวงตาสีม่วงสวยเบนสายตาหันมามองตามสิ่งที่คนรักมองอยู่อีกครั้ง
ก่อนที่จะเดินเอากล่องที่ใส่ตุ๊กตาหมีวางลงบนโต๊ะรับแขก
แล้วจึงเอื้อมมือหยิบด้ามจับไม้พายทำขนมปาดช็อกโกแลตเหลวขึ้นมาชิม
“ดะ ดะ เดี๋ยวสิ !!” คิโยชิพูดออกมาอย่างตกใจ
รีบไปยึดข้อมือของคนตัวโตกว่า แต่ก็ไม่ทัน
เพราะมุราซากิบาระ ใช้ลิ้นเลียชิมไปนิด ๆแล้ว
“อืม………”
“เออ รสชาติเป็นไง”
“ก็หวาน แต่……….”
“หืม? แต่อะไรเหรออัต–?”
!!!!
ยังไม่ทันที่คิโยชิจะถามจบประโยคดี
จู่ ๆ มุราซากิบาระก็เอื้อมแขนข้างซ้ายมารั้งเอวของอีกคนให้เข้าหาตัวเองอย่างแนบชิด
มุราซากิบาระวางไม้พายทำขนมไว้ในชามใส่ช็อกโกแลตดังเดิม
ก่อนใช้ปลายนิ้วหัวแม่มือข้างขวาจุ่มเอาช็อกโกแลตที่ละลายอยู่ในชาม
แต้มปาดมาที่ริมฝีปากของคิโยชิทันที
“แต่ คิโยชิ เทปเปย์ หวานกว่า”
คำตอบที่สงสัยมาพร้อมกับปลายลิ้นอุ่นชื้นของมุราซากิบาระที่แตะ
เลียที่ริมฝีปากของคิโยชิครั้งหนึ่ง
ก่อนจะแนบจูบลงมาทั้งๆ ที่มีช็อกโกแลตเหลวยังติดอยู่ที่ริมฝีปากของคิโยชิอยู่
เหตุการณ์มันกระทันหันจน ทำให้คิโยชิได้แต่เพียงหลับตาตอบรับจูบนั้น
จูบมันทั้งนุ่มนวลและหอมหวานไปด้วยรสของหวาน
รสจูบ
จูบรสช็อกโกแลต
ตอนนี้คิโยชิรู้สึกถึงเลือดที่ไหลเวียนสูบฉีดมารวมอยู่ที่ใบหน้าจนเห่อร้อนของตน
หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมา
มือไม้ไม่รู้จะวางตรงไหนก็ได้แต่แนบฝามือลงไปที่อกแกร่งของคนตัวโตกว่า
จูบของมุราซากิบาระเนิบนาบ ดูดดึงทั้งริมฝีปากบนและล่างของคิโยชิไปมา
ละเลียดเลียริมชิมรสช็อกโกแลตเหลวที่ติดอยู่จนหมด
คิโยชิครางในลำคอเบา ๆ เมื่อเรียวลิ้นอุ่นชื้นของคนตัวโตเริ่มแทรกกลีบปากเข้ามา
ขวานหาความหอมหวานในโพรงปากเกี่ยวกระหวัดหยอกล้อดุนดันลิ้นของอีกคน
ให้ตอบสนองซึ่งก็ได้รับการตอบสนองกลับมาอย่างดี
รู้สึกได้จากลิ้นของอีกคนที่ดุดดันกลับมาเช่นกัน
ฝามือทั้งสองข้างของคิโยชิที่แนบอยู่บนอกของมุราซากิบาระค่อยๆ
เลื่อนแขนโอบรอบลำคอของคนตัวโตแทน
สอดปลายนิ้วแทรกเข้าไปในกลุ่มผมสีม่วงสวยนุ่มมือ
ดันท้าทอยของคนที่สูงกว่าเข้าหาให้จูบแนบชิดขึ้น
แขนแกร่งข้างซ้ายของมุราซากิบาระที่โอบรอบเอวคิโยชิไว้
ก็ไม่มีผ่อนแรงลงแม้แต่น้อยมีแต่จะกระชับกอดให้เข้าหาตัว
ฝามือใหญ่ข้างขวาก็รั้งท้ายทอยของคิโยชิไว้
มุราซากิบาระผละริมฝีปากออกมาเพียงเสี้ยววิเอียงหน้าเล็กน้อยปรับมุมก่อนจะ
ประกบจูบอีกครั้งเพื่อให้คิโยชิซึมซับจูบของตนได้มากขึ้น
จังหวะการจูบจากที่คิดว่าเนิบนาบในตอนแรก แปรเปลี่ยนเป็นเร่งเร้าลึกซึ้งกว่าที่คิด
จนคิโยชิเริ่มจะทรงตัวเองยืนไม่ไหว
เหมือนคนตัวโตกว่าจะรู้สึกได้ถึงค่อย ๆ ดันตัวของคิโยชิให้ไปนั่งลงที่โซฟาที่อยู่ใกล้ๆ
แล้วขยับเปลี่ยนท่าทางยกตัวคิโยชิให้มานั่งคร่อมบนตักของตนแทน
“อ๊ะ!…อื้มมมมม”
คิโยชิสะดุ้งเล็กน้อย เมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนแข็งขืนเบื้องล่าง
ผ่านเนื้อผ้าของคนที่ตนนั่งคร่อมตักอยู่
จะผละจูบออกมาแต่ก็ยังโดนรั้งเข้าไปจูบอีก
บวกกับความร้อนแข็งขืนของตัวเองด้วยที่ไปชนกับหน้าท้องของอีกคน
ทำให้ใบหน้าของคิโยชิที่แดงอยู่แล้วจึงยิ่งแดงขึ้นไปอีก
มุราซากิบาระค่อย ๆ ละริมฝีปากออกมา ให้อีกฝ่ายได้หายใจเอาอากาศเข้าปอด
ก่อนจะเลื่อนตำแหน่งมาจูบไล้ไปตามสันกรามลงมาซุกไซ้ซอกคอของคิโยชิ
ดูดเม้มสร้างรอยแดง
โดยคิโยชิก็เผลอเอียงคอให้อีกฝ่ายได้สัมผัสตามที่ต้องการ
เรียวลิ้นของคนตัวโตไล่เลียจากซอกคอขึ้นมาที่ใบหู ใช้ฟันขบกัดติ่งหูเบา ๆ
ให้คนที่อยู่ในอ้อมกอดตนสะท้านเล่น
“หืมมม…แค่จูบ นายเป็นถึงขนาดนี้เลยนะ” มุราซากิบาระ เอ่ยถามเสียงแหบพร่า
ก้มมองจุดอ่อนไหวภายในกางเกงของอีกคน
ที่ตอนนี้มันทั้งร้อนและแข็งมาชนหน้าท้องตนอยู่
ฝามือใหญ่แกล้งเอามือไปสัมผัสผ่านเบา ๆ เล่นเอาคนที่โดนกระทำสะดุ้ง
และยิ่งเป็นคนอ่อนไหวกับเรื่องแบบนี้ด้วยแล้ว เขินจนไม่รู้ว่าจะเอาหน้าไปไว้ไหน
“อ๊ะ.แฮ่กๆ…ว่าแต่ฉัน….นะ….นายก็เหมือนกัน….”
คิโยชิได้แต่เถียงกลับไป แบบหอบหายใจไปพลาง พูดไปพลาง
“โห….กล้าพูดยอกย้อนจริงนะ…”
พูดจบฝามือใหญ่ของมุราซากิบาระทั้งสองข้างปลดถอดผ้ากันเปื้อนของอีกฝ่ายออก
ก่อนจะค่อย ๆ ล้วงมือผ่านชายเสื้อยืดเข้าไปสัมผัสที่กล้ามเนื้อหน้าท้องของคิโยชิ
ที่เป็นซิกแพคแน่นตึง ลูบไล้ วน ๆ ไปมาให้หดเกร็งเรียกเสียงครางเครือ
ของคิโยชิได้เป็นอย่างดี
ก่อนจะลามเรื่อยขึ้นมา สัมผัสกล้ามเนื้อหน้าอกทั้งสองข้าง
ใช้ปลายนิ้วจับดึงยอดอกนุ่มทั้งสองข้าง เค้นคลึงจนเป็นตุ่มไตแข็งชูชัน
“อ…อืมม..อะ..อัตสึชิ… ฮ๊า……..”
ใบหน้าของคิโยชิเชิดขึ้นตามแรงอารมณ์ที่ถูกจุด
ร่างกายสั่นสะท้าน แอ่นอกรับสัมผัสทุกจังหวะที่ปลายนิ้ว
จากฝามือใหญ่สัมผัสโดนอย่างลืมตัว
ฝามือหนาทั้งสองข้างของคิโยชิบีบจับไปที่บ่าของคนตัวโต
เพื่อระบายอารมณ์ที่ได้รับอยู่ตอนนี้
“หึ ชอบล่ะสินะ” เสียงแหบพร่าของมุราซากิบาระพูดหยอกไป
ตะหวัดปลายลิ้นที่คางของอีกคน
มือก็ยังทำหน้าที่ปรนเปรอให้ไม่หยุด
“ฉันชอบตอนนายมีอารมณ์นะ คิโยชิ”
ตัวมุราซากิบาระเองก็เช่นกันมีอารมณ์มากทุกครั้งที่ได้แตะต้องคน ๆ นี้
และรู้สึกดีสุด ๆ ที่คนตรงหน้าเป็นแบบนี้ได้ เพราะฝีมือของตน
มุราซากิบาระ เลื่อนมือมาจับชายเสื้อยืดของอีกคนเลื่อนให้สูงขึ้น
เผยให้เห็นแผ่นอกกระเพื่อมไปตามแรงอารมณ์
กับยอดอกสีชมพูที่แข็งชูชันยั่วสายตาอย่างกะเชิญชวนให้ครอบครอง
คนตัวโตกระตุกยิ้มที่มุมปาก เอาหน้าเข้าไปใกล้ยอดอกข้างหนึ่ง
ใช้เรียวลิ้นอุ่นชื้นตวัดโลมเลียไปมา ก่อนจะใช้ริมฝีปากดูดคลึงยอดอก
แล้วครอบครองเข้าโพรงปากใช้ลิ้นปาดเลียเร่งจังหวะ
ยิ่งเรียกเสียงครางทุ้มหวานให้ดังขึ้นไปอีก
ร่างกายของคิโยชิสั่นสะท้านได้แต่แอ่นอกรับ เร้าๆ ไปตามจังหวะที่อีกคนมอบให้
“ฮ๊ะ….อ๊ะ.อัตสึชิ..ฮะ..อื้มมมมม”
อากาศภายในห้องไม่ได้ร้อนอะไรแต่หยดเหงื่อไหลอาบร่างกายจนเปียกกันทั้งสองคน
ใบหน้าแดงก่ำไปพร้อม ๆ กัน ลมหายใจร้อนรดรินผิวหน้าซึ่งกันและกัน
หัวใจที่เต้นแรงเร็วบีบอัดให้เลือดมันพุ่งพล่านไปทั่วร่างกาย
เสียงครางอืออึงด้วยแรงอารมณ์
เสียงจากการจูบแลกลิ้นกันของเนื้อริมฝีปากของทั้งคู่ดังอยู่รอบ ๆ
ห้องรับแขกอย่างต่อเนื่องมีบ้างที่ผละริมผีปากออกจากกันเพียงเล็กน้อย
เส้นใยบาง ๆ ยืดเชื่อมระหว่างปลายลิ้นของทั้งคู่
ก่อนจะประกบจูบเข้าหากันอีกครั้งและอีกครั้งไม่รู้เบื่อ
เสื้อผ้าท่อนบนที่เคยอยู่บนตัวของคนทั้งสองถูกถอดออกไปกองอยู่ข้างโซฟา
ทำให้ผิวเนื้อตัวท่อนบนเสียดสีกันไปมามากกว่าเดิม
จะมีเพียงกางเกงที่ยังสวมใส่อยู่
พร้อมกับความแข็งขืนเบื้องล่างของทั้งคู่ที่โผล่พ้นเนื้อผ้ามา
มันกำลังต้องการการปลดปล่อย
มุราซากิบาระจูบหนัก ๆ ที่ริมฝีปากของคิโยชิอีกที
ก่อนจะละริมฝีปากออกมาอย่างเชื่องช้า
หอบหายใจสูดเอาอากาศเข้าปอดก่อนจะถามคิโยชิ
ที่ตอนนี้เอาคางเกยกับบ่าข้างซ้ายของมุราซากิบาระอยู่
และกำลังสูดเอาอากาศเข้าปอดเช่นกันอย่างรวดเร็วดูจากอก
ที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจ
เรียวปากแดงเจ่อเพราะฤทธิ์จูบ แขนทั้งสองข้างยังโอบกอดคนตัวโตเอาไว้
“คิโยชิ……อยากให้ฉันกินนายต่อมั้ย?” เสียงแหบพร่าของมุราซากิบาระ
กระซิบริมหูข้างซ้ายของอีกฝ่ายก่อนเรียวลิ้นอุ่นชื้นจะเลียใบหูของคิโยชิไปอีกที
ส่วนฝามือใหญ่ก็เริ่มเลื่อนลงมาดึงคลายเส้นเชือกที่อยู่กับกางเกงผ้าร่ม
ที่อีกคนสวมอยู่ออก จับขอบกางเกงลงเพียงนิดเดียวก็เผยให้เห็น
จุดอ่อนไหวกลางลำตัวของคิโยชิที่แข็งขืน จนมีน้ำซึมผ่านเนื้อผ้าชั้นในสีขาว
ฝามือใหญ่จับสัมผัสจุดอ่อนไหวนั้น ขยับขึ้น-ลงไปมาอย่างเชื่องช้า
เหมือนยันความรู้สึกของอีกฝ่าย
คิโยชิตัวสั่นระริกกว่าเดิมตามอารมณ์ที่พุ่งขึ้น ก่อนจะขยับตัวออกมาเพียงเล็กน้อย
เรียวปากแดงเจ่อยังเผยอเอาอากาศเข้าปอด
ใบหน้าแดงก่ำของทั้งคู่อยู่ใกล้แค่ปลายจมูกชนกัน
ดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่ตอนนี้กำลังปรือฉ่ำหวานไปด้วยฤทธิ์ของแรงอารมณ์
สบตาเข้าไปในดวงตาสีม่วงสวยที่ฉ่ำหวานด้วยแรงอารมณ์ไม่แพ้กัน
ก่อนคิโยชิจะค่อย ๆ ปิดเปลือกตาลง
พร้อมแนบริมฝีปากของตนเองลงไปที่ริมฝีปากของมุราซากิบาระ….
….ซึ่งนั้นคือ คำตอบ
———————————-
---------------
contact me :
🌌 WELCOME TO MY SPACESHIP 🚀 